Ég hef verið heillaður af SAAB frá því að ég man eftir mér. Pabbi átti margar 96ur þegar ég var lítill og seinna eignaðist hann 99 árg. ´80 sem var okkar fjölskyldubíll frá ´85 til ´92 þegar ég klessti hann í Norðurárdalnum (í rétti). Það var búið að keyra hann 240.000 km þá og var það hann sem kveikti fyrir alvöru SAAB áhuga hjá mér.
Þegar ég fékk bílpróf eignaðist ég svo 99 bíl sem var árg ´84 sem ég keyrði í 2 ár og þá eignaðist ég 96u árg. ´77 sem ég keyrði ekki eins lengi, seinna prófaði ég svo að eiga aðrar tegundir, svo sem Mözdu, Nissan, Subaru, Toyotu, Suzuki, M.Benz og VW. Síðan fór ég aftur að eiga SAAB, og þá var ekki hægt að stoppa, ég eignaðist hvern SAABinn á fætur öðrum í misgóðu ástandi en alla ÓGURLEGA góða.
Alveg frá því að 9000 bíllinn kom fyrst hefur hann verið draumabíllinn minn og þegar það stóð mér til boða að kaupa einn á 20.000 kr. þá sló ég til. Hann var í niðurníðslu í Hafnarfirði númerslaus og bremsulaus með meiru.

Þegar ég hafði fengið hann fékk ég strax annan í varahluti á 5.000 kr. sem var ekki túrbó en ég gat lagað bremsur og skift um gorm og stefnuljós og annað sem í þeim dúr. Ég átti Túrbóinn (eins og hann verður kallaður hér) í næstum heilt ár áður en ég setti hann á skrá, þetta þótti strax efnilegur kandidat í kvartmílu vegna þess að hann var glettilega kraftmikill þegar ég var búinn að þétta þá vakúmleka sem hrjáðu hann og Gunni var búinn að slíta bústkontrollerinn úr Súbarúnum sínum og setja í minn bíl. Við vissum að hann mátti fara í 1,2 bör því að hann hafði komið tjúnaður nýr að utan, en fór aðeins í 0,8 eða svo þannig að þetta munaði helling.

Á fyrstu æfingunni sumarið 2002 var ég búinn að fá stillanlegan eldsneytisregulator sem við Gunni smíðuðum og með honum stilltum við þrýstinginn á bensíninu og fór ég á rúmum 15.2 sek. og þótti bara ekkert slæmt því að þeir eiga að fara ca. 15,7-15,9 sek. orginal.

Í fyrstu keppninni var ég búinn að fá betri dekk BF Goodrich drag radial 235/60 15, stóra loftsíu og smíða stórt pústkerfi með hjálp Gunna og fór ég þá í 14,25 sek. og 104,5 mílum sem þótti alveg svakalega gott fyrir 1350 kg bíl og hafði ég þá þegar jafnað hraðametið í RS-flokki. Þá höfðum við bætt aðeins við bústið og var það á eitthvað rúmlega 1,2 bör.

Í annarri keppninni fórum við að bæta við hann meira lofti því að við fundum varnarrofa vélarinnar og tókum hann úr sambandi (overboost fuel cut). Í þeirri keppni fór ég á 13,76 sek og 108.5 mílum sem varð þá hraðametið í flokknum og hef ég haldið því með bætingum æ síðan. Þess má einnig geta að þá brotnaði mismunadrifið í gírkassanum.
Í þeim þrem keppnum sem eftir voru þarna um sumarið, var ýmislegt reynt í að reyna að koma dýrinu hraðar, flest bar lítinn árangur og sumt var til að skemma fyrir. Þó ber að nefna nokkra hluti sem reyndust vel, það er meðal annars ofur loftflæðimælirinn sem Gunni smíðaði til að matcha stóru spíssana (520 cc), stóra intercoolerinn sem ég smíðaði sem var gerður úr tveimur SAAB 9000 intercoolerum. Gamli góði tíminn náðist ekki aftur það sumarið og var hetjan bara tekin af númerum á meðan ég kláraði skólann síðasta vetur.

Veturinn var síðan notaður í að spekúlera og spá og um áramót var riðið á vaðið og keypt túrbína af stærri gerðinni en hún heitir T3/T04E trim 50 með a/r 0.63 á pústhliðinni og stage 3 hjóli. Gunni keypti líka. Svo keypti ég driflæsingu, já það gerði ég hvorki meira né minna en quaife og kúplingu sem átti að halda 500 hestöflum. Maðurinn sem seldi mér kúplinguna og læsinguna sagði að ég kæmi aldrei til með að þurfa sterkari kúplingu í SAABinn, ég lét glepjast og keypti.

Þegar svo allt dótið kom heim með skipinu var driflæsingin vitlaus, já hún passar í SAAB 9000 árg.´96-´98. Þegar skólinn var svo búinn í vor fór ég svo að græja bílinn, það var ekki mikill tími til stefnu. Nýja túrbínan var sett í og sömuleiðis kúplingin og skiptum við um tímakeðju og strekkjara og sleða, einnig var skipt um heddpakkningu og aðrar pakkningar á vélinni til að hún héldi nú inni á sér olíunni.

Til að byrja með hélt ekki kúpplingin svo að við lentum í smá barningi við að fá hana til að virka, það tókst nú ekki fyrr en ég setti annan disk í um mitt sumar. Við vorum heldur ekki með neitt vit í eldsneytisstjórnun og vorum ekkert búnir að prófa fyrir fyrstu keppnina og fengum því fyrir ferðina með forsprengingum og látum. Það brotnaði stimpill og þá var ekki annað að gera en að skipta um hann, ég skipti um legur í leiðinni og átti þá mótoirnn að vera orðinn þokkalegur. Hálft sumarið keyrðum við svo á stóru spíssunum og LH 2.2 innspítingunni sem var í SAABinum og blekktum hana með stóra loftflæðimælinum. Bíllinn gekk allt of ríkur í hægagangi og var nánast ókeyrandi, fór samt niður í 13,5 sekúndur og 111 mílur.

Um mitt sumar fengum við svo Autronic innspýtingartölvuna sem er algjör snilld, þetta apparat getur nánast allt. Einnig smíðaði ég með hjálp Ása, wideband lambda mæli úr kitti sem ég fékk frá USA og keypti auðvitað líka skynjarann. Með honum var hægt að lesa hver blandan var á bensíni og lofti og er það grundvallaratriði í tjúningum bíla, sérstaklega túrbóbíla, og algjörlega nauðsynlegt með svona tölvu sem þarf að mappa sérstaklega fyrir bílinn. Við lentum í ýmsum ævintýrum með að láta tölvuna virka en ekkert var ofvaxið okkar miklu gáfum.

Ég spyrnti aðeins í 2 keppnum af 4 sumarið 2003 og var það vegna þess að í annarri keppni var ég með ónýta kúpplingu og í þriðju keppninni lak hjá mér olía með fráfallsrörinu á túrbínunni. Fyrir síðustu keppnina fékk ég svo dúndurgóð dekk hjá Rúdolf, MT drag 26*8,5*15 og þá fóru sko hlutirnir að gerast, við Gunni fórum út á braut á sunnudegi og prófuðum og bíllinn reif sig af stað. En í öllum hasarnum bræddi ég úr stangarlegu á 7000 snúningum og það var sko ekki fögur sjón þegar kjallarinn var opnaður. Bíllinn var nú samt klár fyrir næstu helgi en þá var ég í Danmörku og Gunni ætlaði að keppa en eins og oft áður var rigning þessa helgi og ég fékk því heiðurinn um næstu helgi að keyra á 12,26 sek. og 113,3 mílum.

Meira seinna, Nóni.